ไม่อยู่บ้านหลายวันเลย หลายคนคงไปทำบุญอิ่มบุญกันถ้วนหน้า

แต่เราไปงานรับปริญญาเพื่อนมา

เจอกับอะไรมากมาย แทนที่จะมีแต่เรื่องน่ายินดีและน่าดีใจ



ไม่ได้หวังที่จะให้ใครมองเห็น แต่อย่ามองข้ามเราก็พอ

มองข้ามทุกอย่างเลย กระทั่งความหวังดีและความจริงใจที่เรามีให้เสมอ


คำพูดของคนที่เราให้ความสำคัญกับเขา แค่ไม่กี่คำ
ทำให้เราได้แต่นิ่งอยู่ในใจ

เราทำไม่ดีอีกแล้วเหรอ
เขาไม่เคยจะมองเห็นเลยใช่ไหม



จริงนะ ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน
แต่จะเล่าให้คนที่สามอย่างเราฟังทำไม

เราไม่ใช่คนที่จะปลอบใจใครได้
ถ้าสถานการณ์มันดี ก็ดีใจด้วย
แต่ถ้าสถานการณ์นั้นร้าย ควรจะเดินออกมาไม่ดีกว่าเหรอ


แต่คำพูดจากปากเขากลับบอกว่า

คำพูดของแกแต่ละคำดีๆทั้งนั้นหนิ
เขาน่ะ ไม่เคยจะฟังที่แกพูดหรอก


เราเงียบไปด้วยพูดอะไรไม่ออก

ที่เราพูดไปเราไม่ได้ประสงค์ร้าย
ไม่ได้อยากให้เลิกกัน
แต่ถ้าคบกันแล้วมีปัญหาก็เลิกันซะสิ

แต่ที่ตอบเรามาแบบนี้
เพราะมีคำตอบอยู่ในใจตัวเองแล้วใช่ไหม
ไม่ว่าเราจะพูดยังไงก็ตาม

ก็คงไม่ฟังอยู่ดี

บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง
โกรธ เกลียดไหม คงไม่ใช่ เพราะเราเป็นเพื่อนกัน

แต่ความรู้สึกมันเงียบสนิท

ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ยุ่งเรื่องเธอสองคน
ต่อไปนี้ ฉันไม่มีคำปรึกษาให้เธอได้อีก
ต่อไปนี้ ฉันจะไม่มองความรักของเธอสองคนในแง่ร้ายเลย
ต่อไปนี้ ฉันจะทำตัวเหมือนเดิม

ขอให้รักกันนานๆ
แต่ถ้าเลิกกันเมื่อไหร่ อย่ามาฟูมฟายให้เห็น

รักได้ แต่อย่าหลง
รักได้ แต่ช่วยมีเหตุผลหน่อย

 

เพ้อเจ้อกับฟุ้งซ่านเป็นเพื่อนกัน เด็กหญิงทั้งสอง มีนิสัยที่ว่าจะเหมือนก็เหมือน

จะว่าต่างก็ต่าง เด็กหญิงเพ้อเจ้อชอบพูดพร่ำหรือคิดถึงในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่เสมอ

ส่วนเด็กหญิงฟุ้งซ่านก็ชอบคิดถึงเรื่องที่เป็นไปได้ยากที่อาจจะเกิดขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองจึงเป็นเพื่อนรักกัน ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้

นอกจากมีสองเด็กหญิงนี้แล้ว ยังมีเด็กชายความทุกข์และความเศร้าที่เป็นเพื่อนรัก

เพื่อนสนิทกันเหมือนเด็กหญิงทั้งคู่ วันๆ เขาทั้งคู่จะคอยถอนหายใจและ

ตีหน้าเศร้าเล่าความทุกข์ให้ใครๆ ที่ผ่านไปผ่านมาได้ฟัง


เด็กหญิงเพ้อเจ้อและเด็กหญิงซุ้งซ่านผ่านมาเจอเด็กชายทั้งสองตามปกติ

หญิงสาวทั้งสองส่งยิ้มเจือความกังวลไปให้ เด็กชายทั้งสอนถอนหายใจพร้อมกัน

ก่อนจะส่งยิ้มเศร้าๆ ให้ แต่วันนี้เด็กชายทั้งสองคงเศร้าและทุกข์ใจเกินกว่า

จะเล่าเรื่องของเขาทั้งสองให้เธอฟังได้จึงไม่มีคำพูดใดๆ หลุดจากปากทั้งคู่เลย


ฟุ้งซ่านและเพ้อเจ้อเดินผ่านเขาไปยังเส้นทางเส้นเดิมๆ แต่ในความคิดกลับเต็มไปด้วย

ความทุกข์ใจ ความเศร้าใจที่เกิดขึ้นกับเด็กชายทั้งสอง


‘เขาต้องเจออะไรร้ายๆมาอย่างแน่นอนเลย?’


ส่วนเพ้อเจ้อคิดไปว่า ‘อาจจะมีใครบางคนคอยจ้องทำลายเขาทั้งคู่แน่เลย

เขาถึงไม่เคยยิ้มแจ่มใสเลยสักครั้ง’




“สวัสดีจ้ะ เพ้อเจ้อ สวัสดีจ้ะฟุ้งซ่าน วันนี้คุณยิ้มแล้วหรือยังจ้ะ”


ยิ้มแย้มกับแจ่มใสเป็นเพื่อนรักกันมาก ทั้งคู่จะมีรอยยิ้มแจ่มใสเสมอ

มีเสียงใสๆ กังวานน่าฟัง มีคำพูดไพเราะทักทายคนอื่นๆเสมอ

ดูเหมือนไม่เคยทุกข์ร้อนอะไรเลย


‘หรือว่า เขาจะไปคนที่ขโมยรอยยิ้มไปจากความเศร้าและความทุกข์นะ?’

เพ้อเจ้อคิด ไม่ต่างจากฟุ้งซ่าน


‘อาจจะเป็นยิ้มแย้มกับแจ่มใสที่แย่งรอยยิ้มไปจากความทุกข์

และความเศร้าจนหมด ถึงได้ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย?’


แต่เพ้อเจ้อและฟุ้งซ่านก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปอย่างที่คิด

เพียงแต่ส่งรอยยิ้มกังวลให้ยิ้มแย้มและแจ่มใส ก่อนจะเดินตามทางต่อไป

ไม่นานนักทั้งคู่ก็เจอเด็กชายความเหงากับเด็กหญิงความกลัวซ่อนตัวส่องยิ้มกล้าๆกลัวๆ

ปนความเหงามาให้จากต้นไม้ที่บังทั้งคู่ไว้


“มาหลบตรงนี้ทำไม ความเหงา ความกลัว เดี๋ยวก็มีหมาป่ามากระโจนกัดเธอเข้าหรอก”

เพ้อเจ้อพูด


“ใช่ แต่ถ้าโชคร้ายกว่านั้น เป็นเสือโคร่งตัวใหญ่หลุดออกมาจากป่าจะแย่ไปกันใหญ่นะ”

ฟุ้งซ่านเสริม


“ก็ฉันเหงาหนิ เห็นความกลัวซ่อนอยู่นี่ ก็อยากมีเพื่อนให้หายเหงาบ้าง”


“ก็ฉันกลัวหนิ ไม่ชินกับการถูกคนอื่นจ้องมองเลย”

ฟุ้งซ่านและเพ้อเจ้อพยักหน้าเข้าใจก่อนเดินจากไป




เดินต่อไปได้ไม่นาน ก็มีเสียงเอะอะ ดังขึ้น เด็กหญิงอิจฉากับเด็กหญิงริษยาน่ะเอง

ทั้งคู่เป็นเด็กหญิงที่เป็นเพื่อนกัน จะเรียกว่าสนิทก็สนิท จะเรียกว่าเกลียดกันก็ไม่เชิง

แต่ทั้งคู่ชอบทะเลาะกันบ่อยๆ แต่บางครั้งก็เข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียว


“อ่อ นี่เธออิจฉาฉันใช่ไหมล่ะ ที่มีคนแจกยิ้มให้ตลอดตั้งแต่เดินเข้ามา

ถึงได้เดินชนฉันแรงขนาดนั้น” อิจฉาพูด


“เธอเองต่างหากที่ริษยาฉันแกล้งหยุดให้ฉันชนเธอเพื่อจะให้น้ำใจกับไมตรี

เห็นใช่ไหมล่ะ ว่าฉันแกล้งเธอ ถึงหยุดเดินเสียดื้อๆ ไม่ยอมบอกกัน นี่คงทนไม่ได้ขึ้นมาละสิ

ที่เมื่อวาน น้ำใจกับไมตรีเขาส่งยิ้มให้ฉันน่ะ” เพ้อเจ้อและฟุ้งซ่านส่งยิ้มกังวลให้

แต่เด็กหญิงทั้งสองที่ทะเลาะกันอยู่คงมองไม่เห็น



“เพ้อเจ้อ เธอคิดไหมว่าบางทีเขาอาจจะโกหกเรา เขาอาจจะไม่ได้รอเรา”


“ฉันก็กำลังคิดเหมือนกันนะฟุ้งซ่าน ว่าบางทีเขาอาจจะกุเรื่องขึ้นมา

ทำให้เราดีใจก็เท่านั้น ส่วนตัวเขา ก็หายไปอย่างที่เธอพูด”


ทั้งคู่สั่นศีรษะสลัดความคิดเพ้อเจ้อและฟุ้งซ่านออกไปเกือบพร้อมกัน

ก่อนจะเดินตามทางเล็กๆต่อไป



“สวัสดีจ้ะ เพ้อเจ้อ สวัสดีจ้ะ ฟุ้งซ่าน” เด็กหญิงทั้งสองที่ก้มหน้าก้มตาเดิน

มองไปยังต้นเสียงซึ่งเป็นปลายทางของถนนเล็กๆ สายนี้


“ความสุข!” ทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน


“โอ้ย ฉันดีใจจัง นึกว่าจะไม่เจอเธอซะแล้ว” เพ้อเจ้อจับมือความสุขเขย่าอย่างยินดี


“ใช่ ฉันก็นึกว่าเธอน่ะหนีไปซะแล้ว” ฟุ้งซ่านพูด


“ฉันจะหนีไปได้ไงล่ะ ฉันบอกแล้วไง ฉันรอเธออยู่ที่เดิม ตรงนี้เสมอ”


“ฉันดีใจมากที่ได้เจอเธอ มันปลอดโปร่งใจยังไงบอกไม่ถูก” เพ้อเจ้อพูด


“ใช่ ฉันก็เหมือนกัน เราทั้งสองนะ เดินมาตั้งไกล เจอคนตั้งมากมาย

แต่ไม่มีใครทำให้เรารู้สึกสุขใจเลย”


“ความสุขยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แค่รออยู่ตรงนี้เฉยๆ แล้วเป็นยังไงบ้าง

ระหว่างทางที่มา ลำบากไหม“


“หู้ย เราเจอคนแปลกๆ ตั้งมากมาย เจอทั้งความทุกข์ ความเศร้า

ความเหงา ความกลัว”


“ใช่ แล้วไหนจะยัง อิจฉา ริษยา อ้อ เจอ ยิ้มแย้มกับแจ่มใสด้วย” เพ้อเจ้อเสริม


“แต่สุดท้าย ไม่ว่าจะยังไง ปลายทางที่เพ้อเจ้อกับฟุ้งซ่านเดินมา ก็เจอความสุขใช่ไหม”


“ใช่ แต่ทำไม เราสองคนอยู่กับความสุขตลอดไปไม่ได้ล่ะ

ทำไมต้องให้เราเดินมาหาความสุขทุกวันด้วยล่ะ” ฟุ้งซ่านถาม


“ก็เพราะความสุขยังรอเพื่อนๆทุกคนที่กำลังเดินทางมาหาความสุขน่ะสิ

ไหนจะความทุกข์ ความเศร้า ความเหงา ความกลัว อิจฉา ริษยา

และไหนจะยิ้มแย้มกับแจ่มใสอีก ป่านนี้คงเถลไถลไปไหนไม่รู้

ความสุขก็เลยไปไหนไม่ได้ไงล่ะ ถ้าเราไปกับฟุ้งซ่านและเพ้อเจ้อ คนอื่นๆก็จะไม่เจอเรา”


“งั้นเราสองคนอยู่กับเธอตรงนี้ตลอดไปได้ไหม” เพ้อเจ้อถาม


“ไม่ได้หรอก เธอยังมีภาระที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ เพ้อเจ้อ ฟุ้งซ่าน

เชื่อฉันเถอะ ฉันรอเธออยู่ตรงนี้เสมอ”


“แต่ฉันอยากจะรู้สึกปลอดโปร่งใจและสุขใจตลอดเวลาเหมือนตอนนี้

ที่ได้อยู่กับความสุขไง” ฟุ้งซ่านยังคงพยายามร้องขอ


“ถ้าเธอทั้งสองเลิกฟุ้งซ่านและเลิกเพ้อเจอ ก็จะรู้สึกว่ามีความสุขอยู่ข้างๆ

ตลอดไป แม้จะได้ไม่ได้เดินทางมาหาความสุขเหมือนทุกๆวันก็ตาม”


“จริงๆนะ” ทั้งคู่ถามพร้อมกัน


“จริงสิ” ความสุข ยืนยัน


“แต่ถ้าพรุ่งนี้เรามาหาความสุข ความสุขจะยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหม”

ไม่วายมีความสงสัยจากฟุ้งซ่าน


“แน่นอนสิ ความสุขจะรอคอยทุกคนที่ปลายทางนี้เสมอ”


“งั้นเรากลับก็ได้” แล้วทั้งคู่ก็เดินกลับไปตามเส้นทางสายเดิม พร้อมกับความคิดในใจ


‘ความสุขต้องโกหกแน่เลย ก็ในเมื่อไม่เจอความสุขแล้วจะมีความสุขได้ไง’

เพ้อเจ้อคิด ซึ่งไม่ต่างจากฟุ้งซ่าน


‘ความสุขคงไม่อยากให้เรามาที่นี่เฉยๆ ถึงแกล้งพูดออกไปแบบนั้น

คงจะพูดเพื่อให้เราไม่มา เพื่อแอบหนีเราไปที่ไหนสักที่แน่ๆ’



ความสุขยืนมองเด็กหญิงทั้งสองจนลับตา วันนี้เขาต้องเตรียมรอยยิ้ม

และความสุขให้คนที่กำลังจะเดินทางมาอีกหลายคน ส่วนวันพรุ่งนี้...

เขาก็คงต้องทำอย่างนี้เช่นเคย ต้องคอยตอบคำถามของฟุ้งซ่านและเพ้อเจออีกเช่นเคย






..........
.....
.

 

 

 

edit @ 25 Jun 2009 11:20:32 by ต้นอ้อสีม่วง

 

 เคยเกิดความรู้สึกแบบนี้บ้างไหม?

 

 

ปลอยว่าง  ไม่ใช่ปลดปล่อย

 

ล่องลอย  ไม่ใช่เคว้งคว้าง

 

ผูดมัด  ไม่ใช่ผูกพัน

 

ความฝัน  ไม่ใช่ความจริง

 

...

.

 

 

edit @ 23 Jun 2009 21:59:50 by ต้นอ้อสีม่วง