ไม่ได้เขียนซะนานเลย

มาพร้อมความรู้สึกที่ว่า หากคุณรู้ว่าคนๆนึง เขาไม่ดี

ทำทำในสิ่งที่อีกคนไม่ชอบ คุณจะบอกอีกคนให้รู้ไหม

เห็นแล้วมันขวางหูขวางตานะ ที่เห็นอีกคนยังชื่นชมคนๆนึงอยู่

 

แต่อะไรล่ะที่เราจะบอกอีกคน ด้วยเหตุผลอะไร

เฮ้อ ปล่อยให้เขารู้เองแล้วกัน

อย่าใช้ตัวเองตัดสินคนอื่น หรือตัดสินคนอื่นด้วยตัวเอง

สักวันเขาคงรู้ด้วยตัวเอง

 

เราเกลียดการโกหก แต่เราก็โดนโกหกจนเป็นเรื่องปกติ

เราเกลียดการรอคอย แต่เราก็ได้รอจนเป็นเรื่องปกติเช่นกัน

 

ทำยังไงถึงจะทำให้เรื่องพวกนี้ มันเป็นเรื่องไม่ปกติขึ้นมาได้นะ

แล้วทำยังไงจะจัดการกับความรู้มากของตัวเองได้นะ

เห็น แต่ทำอะไรไม่ได้ แก้ไขอะไรไม่ได้ สู้ไม่รู้ ไม่เห็นคงดีกว่า

โอ้ย เป็นอะไรไป ความคิด หัวใจ ทำไม ไม่สามัคคีกันเลย

อะไรก็ไม่ร้ายเท่า ความคิดและหัวใจ ทรยศตัวเราหรอก

 

เราไม่ชอบการที่ใครบางคนมองเราด้วยสายตาที่เราอ่านไม่ออก

รัก ชอบ เกลียด รำคาญ อารมณ์ไหน

 

การหวังอะไร แม้จะไม่มาก พอผิดหวัง มันก็มักเจ็บเสมอ

แต่กับคนที่ไม่เคยหวัง แล้วใครบางคนไปทำให้เขามีความหวัง

แล้ววันนึง ก็พังความหวังครืนลงมา มันเจ็บยิ่งกว่าอีก

 

ไม่ได้เปลี่ยนไปสักหน่อย แค่ไม่เหมือนเดิม

แค่เปลี่ยนแปลง  ใช่ ภายนอกอาจจะรู้สึกอย่างนั้นแหละ

แต่ถ้าให้ใจตอบ มันจะตอบว่า

เปลี่ยนไปมากเลย.... ไม่มีอะไรที่เหมือนเดิม

คงมีใครหลายคนที่เคยตั้งคำถามกับตัวเองในบางครั้ง

ว่า นี่ใช่ความรักไหมนะ

การที่เราจะมีความรักให้กับใครสักคนมันรู้สึกยังไง

บางคนอาจจะตอบตัวเองได้ แต่บางคนก็อาจจะตอบตัวเองไม่ได้

 

 

ความรักจำเป็นต้องใช้เวลาไหม... ไม่เลย ความรักไม่ขึ้นกับเวลา

ความรักจำเป็นต้องหวานหอมไหม...ไม่เลย ความรักในบางคราวก็ขมปี๋ทีเดียว

ความรักจำเป็นต้องเข้าใจกันและกันไหม...ไม่เลย ความรักต้องการความเชื่อมั่นและศรัทธามากกว่าการเข้าใจ

ความรักจำเป็นต้องมีความสุขไหม...ไม่เลย ความรักบางที ก็ทำให้เป็นทุกข์ยิ่งกว่าการไม่มีความรักเสียอีก

 

รักเขาข้างเดียว   รักเขาแต่ไม่กล้าบอก  รักเขาแต่กลัวเขาจะรู้  รักเขาแต่ไม่อยากสูญเสียสิ่งดีๆไปถ้าเขารู้

 

ไม่ว่าจะรักยังไง มันก็ยังเป็นความรักใช่ไหม  ไม่ว่าผลของการมีความรักจะออกมายังไง

 

edit @ 11 Jun 2008 07:34:54 by ต้นอ้อสีม่วง

edit @ 11 Jun 2008 07:35:41 by ต้นอ้อสีม่วง