2008/Jan/25

ไม่ได้คิดว่าจะมีใครเข้ามาอ่าน แต่แค่อยากจะขว้างสิ่งบ้าๆบอๆ
เหล่านี้ออกมาจากใจจากความคิดเราบ้าง
เผื่อเราจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ก็แค่นั้นเอง
ถ้าใครเคยเป็นแบบเราก็ช่วยหาคำตอบให้เราด้วยแล้วกันนะ

เราไม่ชอบการรอคอย ไม่ชอบรอคอยใคร และไม่ชอบให้ใครรอคอย
แต่ทุกครั้งที่มีคนนัด เราจะเหมือนคนโง่ที่ถูกหลอกไปตรงเวลาเสมอ
หลายๆคน จะโทรมาทีหลังบอกว่า เดี๋ยวเขามานะ
เค้ามีธุระ เดี๋ยวตามเข้ามาทีหลังนะ
เราก็ อือๆ เพราะทำอะไรนอกจากนี้ไม่ได้แล้ว
สุดท้าย ก็มีคนมาไม่ถึงห้าคนจากสามสิบกว่าคน
เวลาที่เราเสียไปกับการรอคอยที่เราคิดว่าโง่มาก
เราเชื่อคำพูดคนอื่นแล้วทำให้เราโง่
ทำให้เรานั่งรอเขาได้ถึงสองชั่วโมงครึ่ง
ทั้งๆที่เขายังมีธุระสามารถจัดการธุระของเราได้
แล้วธุระเราล่ะ เราไม่มี เราไม่ทำ หรือยังไง

ทุกคนอยู่กับการเลือกทั้งนั้น ถ้าเลือกที่จะมาตามนัด
ก็ต้องสละธุระนั้นไว้ก่อน
แล้วเราก็เลือกที่จะสละธุระของเราเสียส่วนใหญ่
เพราะนี่คือเวลานัดของคนส่วนรวม
อยากจะบอกเขาเหล่านั้น อีกเป็นล้านๆครั้งเลยว่า
คนอื่นเขาก็มีธุระเหมือนกัน
อย่าพยายามเอามาอ้างได้ไหม อย่านึกแต่ว่า
ธุระตัวเองสำคัญ ธุระคนอื่นไม่สำคัญ

จริงอยู่งานที่เราทำเสร็จเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา
อาจจะเป็นงานสุดท้ายที่ชั้นปีเราต้องจัด ต้องทำ
ไม่ต้องมีงานอะไรให้เป็นแม่งานอีก
แต่มันเป็นงานสุดท้ายที่ไม่ค่อยประทับใจเลย
เราเกือบเสียเพื่อน แต่ถ้าจะพูดให้ถูกจริงๆ ก็คงต้องบอกว่า
เสียไปแล้วด้วยซ้ำ เออ เราไม่ได้วิเศษ
เราไม่ได้ทำงานดีนักหนาหรอก แต่เขานัดเราก็มา เขาให้ทำเราก็ทำ
แต่วันนั้น แค่เราพูดประโยคนึงขึ้นมาลอยๆ ซึ่งเราจำน้ำเสียงของเราได้ดีว่า
ไม่ได้กระแทกแดกดัน หรือมีอารมณ์อะไรในประโยคนั้น
แต่เพื่อนคนที่เราเห็นใจ และเราสงสารที่เขาต้องคอยรับงานตลอด
กลับตะคอกใส่เรา ด้วยอารมณ์และความหงุดหงิด
มันโคตรแย่ แย่ทุกครั้งที่คิด แย่ทุกครั้งที่นึกถึง
ถ้าวันนั้นไม่มีเพื่อนคนนึงดึงเราออกมา เราคงทะเลาะกันแรงกว่านี้
ณ วินาทีนั้น มันทำให้เรารู้สึกอะไรหลายๆอย่าง รู้ถึงข้อความๆนึงที่ว่า

ทำก็โดนว่า ไม่ทำก็โดนว่า คนทำคือคนที่ผิด

ถึงเขาจะขอโทษเราแล้ว และเราก็ไม่ได้โกรธเขาแล้วก็จริง
แต่เราไม่ได้ลืมเลย เราจำได้ทุกอย่าง
มันเหมือนเขาขว้างแก้วใบนั้นลงพื้นอย่างแรง
แล้วเขาจะให้มันกลับมาเหมือนเดิม
เขาอาจจะได้แก้วคืน แต่มันคืนเศษแก้ว
เราก็ไม่ต่างจากเศษแก้ว
เศษแก้วนิดเดียว ก็บาดมืดให้เลือดไหลได้เหมือนกัน
พอๆกับเรื่องนิดเดียว แต่บางคนรู้สึกได้มากกว่านั้น

edit @ 25 Jan 2008 16:27:07 by ต้นอ้อสีม่วง

Comment

Comment:

Tweet


ขอบคุณค่ะพี่โฮม อ้อว่าอ้อดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ เวลาคุยกันก็ปกติ
หัวเราะ ล้อเล่นกันได้เหมือนเดิม แต่แค่ไม่ลืมเรื่องนั้นเฉยๆค่ะ

เวลา อย่างน้อยมันก็ทำให้เรามองอะไรได้มากขึ้น คิดอะไรได้มากไปอีกจริงๆค่ะ
#3 by (202.28.27.6) At 2008-02-03 11:02,
อืม...ใช่จ้ะอ้อ...

ถ้าเป็นคนอื่นต้องบอกอ้อว่า การให้อภัย เป็นสิ่งที่ดี แล้วอ้อก็จะต้องคอยชี้แจงว่า ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ให้อภัย ไม่ได้โกรธแล้ว เพียงแต่จุดจุดจุด อะไรก็ว่าไป

พี่รู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม แต่นะอ้อ... ถ้าเขาเป็นเพื่อนที่อ้อรัก เป็นเพื่อนที่ดีของอ้อจริง ๆ

เวลาช่วยได้จ้ะอ้อ

แต่ถ้าไม่ใช่เพื่อนรักหรือเป็นเพื่อนที่ดีเหลือเกิน ก็ช่างเถอะจ้ะอ้อ ลืมไปซะ อย่าเก็บเอามันมาเป็นขยะอารมณ์

เพราะสำหรับคนที่มาให้เราได้รู้จักในช่วงเวลาหนึ่งนั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย พอถึงเวลาต้องจากกัน เรียนจบ ทำงาน ก็ยิ่งไร้ความหมายเข้าไปใหญ่

แต่ตอนนี้อ้อคงอารมณ์ดีขึ้นแล้วสินะจ๊ะ big smile
#2 by Mrs. Holmes At 2008-01-30 01:05,
การรอคอยไม่ได้นาน อย่างที่คิดครับ big smile
#1 by daylight At 2008-01-25 17:07,